Ik probeerde in een wereld te passen waar ik niet hoorde. Probeerde iets te bewijzen, wat ik niet hoefde te bewijzen, want ik ben het bewijs. Probeerde iets te laten zien, wat ik al die tijd liet zien, maar niet gezien werd. Niet iedereen op de wereld is gemaakt om je te begrijpen, om van je te houden, om je te laten groeien. Soms probeer je in een wereld te passen met andere normen en waarden, andere prioriteiten. Het enige wat dan gebeurt is dat je jezelf tekortdoet, jezelf downgrade in plaats van laat groeien. Maar wanneer stap je uit een wereld die ‘vertrouwd’ is geworden? De comfortzone die jij jezelf hebt aangeleerd? Welke stukjes houd je over en waarmee kun je jezelf weer lijmen als er een deel van je gebroken is?
