Als je een levensstijl hebt die afwijkt van het gros volgen er snel oordelen: ‘Nergens voor nodig, je ziet er prima uit’, ‘ik zou dat niet kunnen hoor!’, ‘je bent wel erg streng voor jezelf!’. Het is een bijzonder gegeven dat als je enigszins gezond probeert te leven, je je moet verantwoorden, terwijl het omgekeerde een soort van normaal geworden is. Zijn we met zijn allen zo erg gebrainwasht?
Gezonde voeding is mij met de paplepel ingegoten: vers en het liefst ook wetende waar het vandaan komt. Ik ben niet opgegroeid in een huis met veel geld, in tegenstelling: er was geen geld. Ondanks het gebrek aan geld, zocht mijn moeder naar oplossingen om ons toch de juiste voeding te kunnen geven. Bij ons geen snoeppot in huis, geen yoki van de Aldi en ook geen frituurpan of magnetron… wél een moestuin op vijf minuten loopafstand en een grote vriezer in de bijkeuken die gedurende de zomermaanden gevuld werd met de overschotten om daarmee de winterperiode door te komen. Dat mijn mams gedurende onze kindertijd in de kas werkte, waar ze de net iets minder mooie tomaten, paprika’s en komkommers mee kon nemen, was wat voeding betreft natuurlijk ook mooi meegenomen. ‘Hoe komt Jan Splinter door de winter’ is binnen ons gezin nog een veelvoorkomende uitspraak, met een knipoog naar ons verleden. Als ik naar mijn gezinsleden kijk, zie ik ook dat we allen de gezonde eetgewoontes hebben overgenomen, maar godzijdank allen ook met een ruimer budget.
Hoewel tegenwoordig kennis over voeding overal te vinden is, blijft het een uitdaging om de juiste keuzes te maken. Heb je geen kennis, kan je door alle informatie niet meer besluiten wat de juiste keuze is en vertrouw je op de (vaak misleidende) informatie van de voedingsindustrie? Dan hoor je bij het gros van de mensen en dat is geen oordeel, maar een feit én ook best logisch. Koop je je groente en fruit bij de (groente)boer, haal je je vlees bij een lokale partij en je (rauwe) melk op de boerderij? Dat is wel een beetje overdreven… sta je in de supermarkt de etiketten te lezen, dan maak je je wel erg druk. In het verleden heb ik hier mij vaak ook aangepast, vooral in relaties.
Als je voeding ziet als brandstof voor de motor van je lichaam en gaat beseffen welke invloed de (voor jou) juiste voeding heeft, zowel mentaal als fysiek, wordt het wel een stuk makkelijker om andere keuzes te maken. Met grote kanttekening dat, zeker tegenwoordig, daar ook een beschikbaar budget voor moet zijn. Als ik zie wat ik per week aan boodschappen uitgeef, dan knijp ik echt in mijn handjes dat mijn budget dit toelaat… bij mij in de buurt hebben ze een buurtbibliotheekkastje omgedoopt tot een kastje waar je voedsel in kunt zetten. Als ik daar iets in zet, is het binnen no-time weg en dat vind ik zorgwekkend. Ik kan mij oprecht druk maken om het feit dat de armoede in ons land zo groot is dat er zoveel nood is aan zo’n kastje. Ik kan me ook oprecht druk maken over de misleidende informatie die de voedingsindustrie geeft en daardoor mensen die al weinig geld en/of kennis hebben, simpelweg ziek maken… ik heb geen idee of ik het kan veranderen en of ik dat moet willen. Ik blijf doen wat ik altijd gedaan heb en in het beste geval zet het mensen om mij heen aan het denken. In het kader van ‘verbeter de wereld en begin bij jezelf’ en ‘practice what you preach’… het is één van mijn love languages.
